Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

"Μιά σακούλα καραμέλες".



 Μάριο ντε Αντράντε. (Mario de Andrade. Βραζιλιάνος πολυτάλαντος λογοτέχνης, 1893 - 1945)

 
    Το πιό κάτω κείμενο ανήκει σε έναν σπουδαίο Βραζιλιάνο λογοτέχνη, (τον διέκριναν και άλλες έξοχες καλλιτεχνικές ιδιότητες κι ευαισθησίες, αλλά κρατώ την περιεκτικότερη). Το πρωτοσυνάντησα πάρα πολλά χρόνια πριν, όταν η ζωντάνια και μέθη της νιότης προσπερνούσε με αλαζονία και... περιφρόνηση τέτοια λόγια και αναγνώσματα. Φαίνεται όμως, πως κάτι θα άφησε ανεξίτηλα στο υποσυνείδητο, ώστε η βαρυφορτωμένη μνήμη το αναγνώρισε αμέσως, το βρήκε εύκολα στα βάθη της και το ανέσυρε -καταπλακωμένο από πλήθος καταχωνιασμένων "πληροφοριών"- όταν καλός φίλος μου το υπενθύμισε με email.
   Με τη συσσωρευμένη πείρα ζωής, επιβεβαιώνεται γιά άλλη μία φορά, η μεγάλη, υποδόρια και ασυνείδητη επιρροή όλων αυτών των σημαντικών που διδασκόμεθα, μαθαίνουμε, διαβάζουμε, πιστεύουμε όταν είμαστε νέοι. Και μετά... ξεχνιώνται στη κοπιαστική διαδρομή της βιοπάλης. Όμως η γυαλάδα του κάθε φίνου λούστρου που κάποτε δεχθήκαμε παραμένει, όπως μένει στα καλογυαλισμένα με χειρόλουστρο έπιπλα και κάνει -και θα κάνει πάντοτε- τη διαφορά. 
   Το κείμενο αυτό στο περίπου, (πέντε πάνω-πέντε κάτω), πολλές φορές το ψιλοσκέφτηκα και με απασχόλησε -προφανώς ασυνείδητα- στη ζωή μου και -κυρίως- προσπαθούσα να εφαρμόσω. Κατά δύναμη και προϊόντος του χρόνου, με ολοένα αυξανόμενη πρόοδο. Ιδίως τώρα που αυτή φτάνει στο γέρμα της. 

    «Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι, μου υπολείπεται κατά πολύ λιγότερος  χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

   Αισθάνομαι όπως εκείνο το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

   Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

   Με ενοχλεί ο φθόνος και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

   Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... Μετά βίας το κάνουν για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται... Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα... Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.  Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

   Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

   Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά  από τις καραμέλες που  μου απομένουν...  Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες  θα  είναι  πιο νόστιμες  απ' όσες  έχω ήδη φάει.  Σκοπός μου  είναι  να  φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και  τους αγαπημένους μου...»

   Με άφατη θλίψη και μεγάλη νοσταλγία το καταθέτω, μαζί με μιά πελώρια ευχή. Στον κόσμο της αθλιότητας, της μιζέριας και της αναξιοκρατίας που μας οδηγεί το κρατούν πολιτικό σύστημα, ας γίνει φάρος ψυχής και συνείδησης γιά τους νουνεχείς της νέας γενιάς, μήπως και συναισθανόμενοι τί πρόκειται να τους συμβεί αν συμβιβαστούν και ενδώσουν στην αθλιότητα που μας επιβάλλουν, βρούν το σθένος, τη δύναμη και τη νουνέχεια να ανακόψουν την χαραχθείσα πορεία πάνω στον ολισθηρό κατήφορο που τους σπρώχνουν. Αυτόν που τερματίζει στην παρακμή, τη σήψη και την εθνική διύλιση, μέσα στον άχρωμο πολυπολιτισμικό χυλό που εκπροσωπούν. Μακάρι...









Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Η ασίστ, η τάπα και το κάρφωμα.



... και προ πάντων, το... "ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς"!

 
 

   Η αήθης επίθεση κατά του Πύρρου Δήμα, ενός θρύλου του ελληνικού αθλητισμού,  και μετά κατά της τελευταίας ολυμπιονίκου Κατερίνας Στεφανίδου, από κάποιον δημοσιογραφίσκο Θ. Κρασερό, (προφανώς "μεθούκλο"και μονίμως "εν ευθυμία διατελούντα"), του λαθρόβιου -βάσει της πενιχράς του κυκλοφορίας- κυβερνητικού φερέφωνου, έκανε αίσθηση. Αλλά μόνο σε όσους δεν γνωρίζουν από κομμουνιστικές συμπεριφορές.
   Κατ' αυτές, ουδόλως μετρά η αποδοχή των θυμάτων της ανοίκειας επίθεσης από τον ελληνικό λαό, που είναι καθολική και ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων και προτιμήσεων. Το γεγονός αποτελεί μικρό δείγμα του τί έπεται και πού στοχεύουν να οδηγήσουν τον τόπο οι άθλιοι και αδιάντροποι νεοσταλινικοί εγκάθετοι. Οι τυχοδιώκτες ψευδολόγοι σφετεριστές που υπέκλεψαν την εξουσία εκμεταλλευόμενοι μιά μεγάλη γκάμα πολιτών που αρχίζει από την αφελή ευπιστία στο προφανές ψεύδος, περνάει από τα χρόνια και έμφυτα αντιδεξιά συμπλέγματα και τελειώνει στην αμετανόητη και πεισματική υποστήριξη μιάς αποτυχημένης, στην εφαρμογή, μαρξιστικής οικονομικοπολιτικής θεωρίας.

   Επειδή οι περισσότεροι Έλληνες είναι μάλλον νέοι και δεν έχουν νοιώσει ποτέ στο πετσί τους τί θα πει "αριστερά", "κομμουνισμός" και -κυρίως- "ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΣΜΟΣ", (όπερ ειλικρινώς απεύχομαι να μας συμβεί τελικά, με την βοήθεια του έσχατου αμυντικού αναχώματος, του Θεού της Ελλάδος), πολύ φοβάμαι, όμως, πως μας περιμένουν πολλές, μεγάλες και δυσάρεστες εκπλήξεις προσεχώς. 

   Προσπαθήστε να αναλογιστείτε σε βάθος τις απόψεις τους περί... "ενώσεως θρανίων", "ρετσινιά η αριστεία", "υποτροφίες σε μετριότητες", "εξίσωση προς τα κάτω", "φάτε τους... πλούσιους", (όπου "πλούσιοι" είναι οι πάσης φύσεως ξεχωρίζοντες από την ισοπεδωτική προλεταριακή ασημαντότητα και αναλωσιμότητα) και τότε θα καταλάβετε πόσο ενοχλούν οι πάσης φύσεως Πύρροι, Κατερίνες και λοιποί άριστοι, προβεβλημένοι στον κάθε τομέα κοινωνικής ζωής, οι οποίοι αποτελούν παραδείγματα και «ατμομηχανές» γιά πρόοδο, ανέλιξη και, κυρίως, γιά ανάπτυξη προσωπικότητος. Γιά τα "εγώ" που αντιμάχονται το... "εμείς" και τις διάφορες ισοπεδωτικές... "συλλογικότητες", που προβάλλονται από μικρά, ασήμαντα, ποταπά και θρασύτατα ανθρωπάκια.

   Οι αδιάντροποι διαστρεβλωτές κάθε πραγματικότητος και πρωταθλητές του αποπροσανατολιστικού λαϊκισμού, προσπαθούν να μας τρελάνουν επιβάλλοντας μία θεοπάλαβη πολιτική, στα πλαίσια προσπάθειας της απόλυτης εξομοίωσης -σε κατώτατο επίπεδο, βεβαίως- όπου ένας αποτυχημένος αιώνιος φοιτητής θα μπορεί να γίνει... Υπουργός Παιδείας -και γιατί όχι και ολυμπιονίκης στο... μπόντυ μπίλντινγκ- και μιά κατσιβέλα αηδούς εμφάνισης Υφυπουργός της.

   Με την ίδια λογική ας μην εκπλαγείτε αν  δούμε, στο μέλλον, τη θεία Τασία να ανακηρύσσεται Σταρ Ελλάς, την κυρά Θεανώ «Γεμιστού», Μις Ελλάς και την ανεκδιήγητη Τσιριδοαυλωνίτου ως.... Μις Γιάνγκ!

   Έτσι, σιγά-σιγά, μπορεί να αρχίσει να γίνεται πλατειά φανερός ο όρος: «καθεστωτισμός», όπου βασική μέριμνα της παράταξης, που τυχαία και συγκυριακά, καταλαμβάνει την εξουσία, είναι η, πάση θυσία, εδραίωσή της σ’ αυτήν. Στα πλαίσια αυτής της επιδίωξης, αντικαθίστανται, άμεσα ή ταχέως, όλες οι ανθρώπινες μονάδες ισχύος -ως προς την επιρροή και άσκηση εξουσίας- και αναδιαμορφώνονται δομές, υπηρεσίες και όργανα που ασκούν διοίκηση, με σκοπό την στράτευσή τους στην εξυπηρέτηση του τελικού στόχου. Με βάση την πρόταξη της ημέτερης... «αλήθειας», είτε χειραγωγούνται τα  ΜΜΕ, (όρα φαρσοκωμωδία με τις τηλεοπτικές άδειες), είτε θολώνεται το τοπίο, (όρα το πολύ περίεργο δυστύχημα της Αίγινας, όπου αλλού υπάρχει σπουδή -υποστηρικτικές δηλώσεις Δρίτσα- κι αλλού καθυστερήσεις, απόκρυψη και συσκότιση -επιβαίνοντες, στάση Λιμενικού, κ.λπ.).

   Όμως πιό σοβαρό, πιό χαρακτηριστικό και πιό ανησυχητικό γεγονός της συριζαρέικης νοοτροπίας και πρελούντιο μελλοντικής αταβιστικής συμπεριφοράς σε θέματα οικονομικών ατασθαλιών και αυθαιρεσιών, τις οποίες -υποτίθεται- θα καταργούσε το «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς», είναι ο καραμπινάτης φαυλότητος νεποτισμός στην μαϊμού δημοπρασία της σίτισης των έγκλειστων λαθρομεταναστών, σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Σερρών. Εκεί, εντελώς ανερυθρίαστα και κατά χοντροκομμένο τρόπο, ο πατέρας -κάποιος Τάπας, αναπληρωτής συντονιστής και μέλος της Νομαρχιακής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ- δίνει... ασίστ, ύψους 750.000 ευρώ -δηλαδή χοντρή «κονόμα»- στην κόρη του, γιά θεαματικό οικονομικό... «κάρφωμα»! Μιά απίθανη περίπτωση ξεδιάντροπου οικονομικού σκανδάλου, όμοιο του οποίου δεν υπήρξε -τόσο απροκάλυπτα- ποτέ πριν, όσο κι αν προσπαθώ να θυμηθώ πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα του παρελθόντος.

   Τελικά, η κομπίνα ήταν τόσο πρωτοφανής, θρασεία και εκπληκτική, ώστε ούτε και η ίδια συριζαρέικη φαυλότητα μπορούσε να χωνέψει. Και έσπευσε να μαζέψει με δικό της... «κάρφωμα»!
   Εκείνο, πάντως, που με τρομάζει δεν είναι τα όσα βγαίνουν στα φόρα, αλλά τα όσα κρυφίως συμβαίνουν. Και όποιος αμφιβάλλει, ας επιχειρήσει να διασχίσει την Ηρώδου του Αττικού και τα πέριξ τετράγωνα. Δεν θα το κατορθώσει και θα εκπλαγεί δυσάρεστα! Ιδίως αν αναλογιστεί την... "περήφανη" απομάκρυνση των κιγκλιδωμάτων από τις παρελάσεις και την ελεύθερη προσπέλαση του κοινού στον χώρο.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

DE PROFUNDIS





   Οι θερινοί καύσωνες με την παρελκόμενη σχετική αδράνεια και απραξία που φέρνουν, η απέραντη κυβερνητική ανικανότητα, περιβεβλημένη από τις κλασσικές πλέον... αρετές της, όπως η διαστρέβλωση, η παραπληροφόρηση και η φαυλότητα, σε απόλυτο συνταιριασμό με μιά πρωτοφανή ανεκτικότητα, παροιμιώδη απάθεια και λωτοφαγική αβελτηρία, που έχει καταλάβει το σύνολο, σχεδόν, του ελληνικού πληθυσμού και εξικνείται μέχρι τα όρια της πλήρους αποχαύνωσής του, υποχρεώνουν ένα μυαλό που επιμένει να μένει ζωντανό, αντί να «σαλτάρει» αδρανοποιημένο τελείως και αιχμάλωτο προς τα σκοτάδια του παραλογισμού, να αναζητήσει -προκειμένου να μείνει καθαρό ως «μηχάνημα» παραγωγής λογικής σκέψης- υγιείς και όμορφες νοητικές διαδρομές, πέραν, πάνω και απέναντι από την παγκόσμια ασχήμια και την διάχυτη ντόπια χυδαιότητα. Εργαλείο του η γλώσσα και προϊόν οι εικόνες που μπορεί να σχηματίσει η παράθεση όμορφων λέξεων, επιλεκτικά συγκεντρωμένων και μαστορικά τοποθετημένων στην κατάλληλη θέση εκάστη, δημιουργώντας εξαίσιους αρμονικούς συνειρμούς. Κι αυτό στην κορυφαία και πιό σπάνια λογοτεχνική έκφανσή τους.

   Όμως στο πιό πρόχειρο και πιό γρήγορο, αλλά και στο πιό εφικτό παιχνίδισμα που μπορεί να διατηρήσει φρέσκια και δραστήρια την πνευματική ενάργεια, να «ξεμουδιάσει» λίγο την καταταλαιπωρημένη -από τα διάφορα ανατριχιαστικά λαϊκουρίσματα, όπως: «μάζωξη», «κάλεσμα», «ως αναφορά», «πισωγύρισμα» και λοιπούς βαρβαρισμούς- αισθητική και να την βγάλει από τον βούρκο της αθλιότητος στον καθαρό αέρα της εκφραστικής ποιότητος είναι η καταφυγή στην πρακτική λογοτεχνία, την τέχνη του λόγου. Στο ανακάτεμα κοινών και τετριμμένων λέξεων που με κατάλληλη διάταξη μπορούν να μετατρέψουν μιά κοινοτοπία σε αριστουργηματικό συνειρμό. Κάτι ανάλογο με την γιαπωνέζικη ανθοδετική τέχνη, την «ικεμπάνα», όπου φαντασία και κατάλληλες ενέργειες μετατρέπουν πέντε ξερόκλαδα σε έργο τέχνης. 
   Ένας λογοπλαστικός συνδυασμός και μιά κατάλληλη διάταξη απλών καθημερινών λέξεων, μπορεί να δημιουργήσει  υψηλής συγκινησιακής φόρτισης φράσεις. Αφού στην τέχνη του λόγου μεγαλύτερη αξία από το τί λες έχει το πώς το λες! Και από το τίποτα μπορείς να βγάλεις... συναίσθημα. Ανακουφιστικό φάρμακο και βάλσαμο στις πληγές της ρουτίνας και της εν αποσυνθέσει καθημερινότητος.

   Ως κορυφαίο δείγμα μιάς τέτοιας διαδικασίας, όπου το «τραπουλίστικο» ανακάτεμα λέξεων -πέραν της ορθολογιστικά αναμενόμενης αλληλουχίας- αναβλύζει ερωτικό συναίσθημα, σαν πυροσβεστικός κρουνός, είναι ο τελευταίος στίχος ενός ποιήματος της Πολυδούρη: «μόνο γιατί μ’ αγάπησες, γεννήθηκα»! Μιά απλή φρασούλα, τόνοι ρομαντισμού κι ερωτισμού, που αν η τελευταία λέξη γίνει πρώτη, ξεφουσκώνει σαν τρύπιο μπαλόνι.

   Αυτά και συγγνώμην γιά τη φλυαρία μου....  

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Υπόθεση Σπύρου Γιαννιώτη. Το ασημένιο μετάλλιο και η σολομώντεια λύση.



Το «ηθικόν» και το «νόμιμον»
Ο τερματισμός
     Απορώ γιατί, ενώ όλοι είδαμε τί ακριβώς συνέβη στον τερματισμό των 10000 μέτρων κολύμβησης σε ανοιχτή θάλασσα, κανείς δεν το παρατήρησε και δεν το έγραψε πουθενά.

   Όπως φαίνεται στο σχετικό βίντεο, στη νοητή γραμμή του τερματισμού ο Έλληνας σαφώς έφτασε πρώτος, όπως -το ίδιο σαφώς- ο Ολλανδός που ακολούθησε χτύπησε πρώτος με το χέρι του τη μεταλλική πλάκα που σηματοδοτούσε τον χρόνο αφίξεως κάθε αθλητού και μετά την χτύπησε ο δικός μας. Συνεπώς, σαν πρώτη παρατήρηση, είναι αδιανόητο να δίνεται ίδιος χρόνος τερματισμού και στους δύο, την στιγμή που υπάρχει ακρίβεια εκατοστού του δευτερολέπτου στην ηλεκτρονική καταγραφή του χρόνου και διά γυμνού οφθαλμού υπάρχει καταφανής διαφορά!

   Αναντίρρητα, κατά τον κανονισμό, η σειρά τερματισμού καθορίζεται από τα χτυπήματα στην πλάκα και όχι από τη σειρά αφίξεως στη γραμμή. Άρα -και με τον νόμο- πρώτος λογίζεται ο Ολλανδός. Όμως, βάσει του άγραφου ηθικού νόμου, ο οποίος συναισθηματικά λειτουργεί - και πρέπει να λειτουργεί- πέρα και πάνω από τον τύπο, δεν ήταν δυνατόν να παραγνωριστεί η τιτάνια προσπάθεια ενός ήρωα, ο οποίος στας δυσμάς της καριέρας του τερματίζει -ουσιαστικά- πρώτος σε έναν τόσο επίπονο αγώνα και από στιγμιαίο black out καθυστερεί κάποια κλάσματα δευτερολέπτου, να το...  «αποδείξει» και τυπικά!

   Η Επιτροπή Αγώνων καθυστέρησε -περίπου 15 λεπτά- μέχρι να δώσει στην δημοσιότητα την επίσημη κατάταξη, πιστεύω προβληματισμένη πάνω στο δίλημμα μεταξύ «ηθικού» και «νομίμου», και θεωρώ πως έβγαλε σολομώντεια απόφαση.

   Ανακήρυξε πρώτον τον Ολλανδό, αφού ο Νόμος έτσι ορίζει και δεν μπορεί να καταστρατηγηθεί, όμως έδωσε και στον Γιαννιώτη τον ίδιο χρόνο, (αυτόν του πρώτου), αναγνωρίζοντάς του ηθικά, το ό,τι δεν... ηττήθηκε απ’ αυτόν. Έκανε, δηλαδή, στραβά μάτια στον τύπο, αγνοώντας το «χτύπημα» στην πλάκα, προκειμένου να τιμήσει την προσπάθεια του, ουσιαστικά  πρωτεύσαντος στον αγώνα, Έλληνα πρωταθλητού. Όσο γιά τα μετάλλια, ακολούθησαν, μοιραία, την επίσημη ανακήρυξη.