Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Το άλυτο Κυπριακό και η φενάκη της επίλυσης.



Αποτέλεσμα εικόνας για γενεύη
- Τί μου δίνεις; Πόσα θες;
    Δεν νοείται διαπραγμάτευση χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Κάτι τέτοιο, αν δεν το κάνεις, σημαίνει αδιέξοδο και αν υποχωρείς σε όλα, θα σήμαινε ρυμούλκηση στις θέσεις του απέναντι. Δηλαδή... παράδοση! Η λύση του Κυπριακού απαιτεί -πάνω απ’ όλα- καλή πίστη, πολιτική βούληση και διάθεση γιά γενναίους συμβιβασμούς εκατέρωθεν. Κάτι που είναι προφανές πως δεν υπάρχει και από τις δύο πλευρές. Πολλώ δε μάλλον, όταν το πρόβλημα χρονίζει -5η δεκαετία- και έχουν παγιωθεί αξεπέραστες αντίρροπες καταστάσεις. Τώρα αν προστεθεί και η παράμετρος πως απέναντι έχεις την Τουρκία -μιά χώρα με προαιώνια αντιπαλότητα, σύμφυτη αφερεγγυότητα και εξαίρετη διπλωματική ικανότητα-  οι πιθανότητες επίλυσης ελαχιστοποιούνται και περιστρέφονται γύρω από το μηδέν. 
   Έχοντας το πάνω χέρι, λόγω ισχύος, εγγύτητος και τετελεσμένων -μακάριοι οι κρατούντες-  άντε να πείσεις τον Τούρκο να κάνει υποχωρήσεις από κεκτημένα χωρίς ισχυρά και ασύμφορα ανταλλάγματα. Ο αφειδής εποικισμός των κατεχομένων και η πολιτισμική φυσιογνωμία των εποίκων, δυσκολεύει περισσότερο τα πράγματα. Διότι αν ο γηγενής τουρκοκυπριακός πληθυσμός θα μπορούσε να δει το θέμα με καθαρά τοπικιστικά κριτήρια, στο μυαλό του έποικου θα βρίσκεται πάντοτε το συμφέρον της μάνας Τουρκίας, οπότε... τρέχα γύρευε...!

   Στην όλη «τούρτα» των εγγενών δυσχερειών και χρονιζουσών διαφορών, αν προσθέσουμε -σαν κερασάκι- την δήλωση Ερντογάν, όπου αποκλείει την απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων από τη Μεγαλόνησο, το να κάθεσαι να παζαρεύεις ποσοστά και τρόπο διοίκησης, είναι μάλλον, χάσιμο χρόνου! Μόνο κέρδος γιά τις αντιπροσωπείες της Διάσκεψης ένα ωραίο ταξιδάκι -γιά relax-στην κοσμοπολίτικη Γενεύη και κάποια θεσπέσια δείπνα με fondù και θαυμάσια θέα στην Lac Leman, από ένα εξαίρετο παραλίμνιο εστιατόριο.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ένα χρόνιο κοινωνικό καρκίνωμα και ένας εφιάλτης που βάζει... κακές ιδέες!



...σε θεωρητικό, βέβαια, επίπεδο.

Αποτέλεσμα εικόνας για επεισόδια στο πολυτεχνειο 
   Χθες βράδυ, οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» του Πολυτεχνείου αποφάσισαν να «ξεμουδιάσουν». Έχοντας, γιά μέρες, «αραχνιάσει» αδρανώντας, δοκίμασαν την ετοιμότητά τους. Έκαναν ηρωική έξοδο και έκαψαν ένα ακόμη καπιταλιστικό τρόλεϊ, καταφέροντας άλλο ένα καίριο χτύπημα στο μισητό κεφάλαιο και τους λακέδες του, που μεταφέρονται με δαύτο.  Φυσικά, η Αστυνομία του υπουργού προστασίας του πολίτη, αλλά όχι των λεωφορείων και τρόλεϊ, καθισμένος αναπαυτικά στις δάφνες που του επιδαψίλευσε η σύλληψη της φοβερής και τρομερής μεγαλοτρομοκράτισσας και τρυφερής μανούλας... Πόλας Ρούπα, παρακολουθούσε -με άγρυπνο μάτι- τα τεκταινόμενα. Τα εντεταλμένα ΜΑΤ, έκαναν περίτεχνες κινήσεις και αξιοθαύμαστους ελιγμούς, στα πρότυπα -γιά όσους διαβάζουν Αστερίξ- των ρωμαϊκών λεγεώνων, πριν τις σφαλιαρίσει αγρίως ο Οβελίξ!

   Αγανακτισμένος, γιά μιά ακόμη φορά, και αναστατωμένος από την παρατεταμένη ανομία, που καταντά ηλιθιότητα γιά τους αρμοδίους, γάγγραινα γιά την κοινωνία και εξευτελισμός για το κράτος μας, και που ροκανίζει την εθνική οικονομία, έπεσα γιά ύπνο. Ήρθε αργά και ήταν ταραγμένος. Σε όνειρο είδα μιά δυναμική και αποφασιστική κυβέρνηση και έναν δυναμικό υπουργό αποφασισμένο να λύσει τον γόρδιο δεσμό. Με επίμονη ανακοίνωση, που μεταδινόταν επί ημέρες από όλα τα ΜΜΕ, προειδοποιούσε το θρασύδειλο αληταριό των Εξαρχείων του... «παίρνω αμπάριζα και βγαίνω» πως του λοιπού ανοχή... τέλος. Έδινε, μάλιστα, πενθήμερη προθεσμία συμμόρφωσης, μετά το πέρας της οποίας η Αστυνομία εντελλόταν, σε κάθε -στην παραμικρή- παραβατική ενέργεια, π.χ. πυρπόληση κάδων, αυτοκινήτων, εκτόξευση λίθων, μολότωφ, κ.λπ.,  να απαντά με πυρ. Αδιακρίτως και στο «ψαχνό», θεωρώντας αυτή την απάντηση ως πράξη «κοινωνικής αυτοάμυνας»!

   Οι πρώτοι πυροβολισμοί με ξύπνησαν αλαφιασμένο. Δεν χρειάστηκαν δεύτεροι! Ουφ!, σκέφτηκα μόλις συνήλθα. Εφιάλτης ήταν! Και προσπάθησα να συνέλθω. Αφού ηρέμησα, συνέχισα τον ύπνο μου. Τα όνειρα επανήλθαν. Και είδα ένα γαλήνιο, καθαρό και λειτουργικό Πολυτεχνείο, σαν εκείνο που έζησα γιά 5 χρόνια στα νεανικά μου χρόνια. Παιδάκια έπαιζαν στην πλατεία των Εξαρχείων, γέροντες έπιναν τον καφέ τους στα γύρω καφενεία και νοικοκυρές έκαναν αμέριμνες τα ψώνια τους στα καταστήματα της περιοχής. Ενώ τρόλεϊ και λεωφορεία κυκλοφορούσαν, ελεύθερα και άφοβα, μέχρι αργά τα μεσάνυχτα!

   Όταν ξύπνησα το πρωί, διαπίστωσα με θλίψη πως ο εφιάλτης είχε επανέλθει. Δημοκρατικός, αυτή τη φορά, πραγματικός και με σεβασμό στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Αδιακρίτως -εξαιρούνται οι πάσης φύσεως Αξαρλιάν και λοιποί... νεοφιλελέδες- και με την εγγύηση ενός Τόσκα, ενός Σπρίτζη και λοιπών «ηθικών πλεονεκτών αριστερών πολυεκατομμυριούχων»! 

   ΥΓ. Τώρα γιατί, νηφάλια, θυμάμαι αμυδρά -ίσως λιγάκι συγκεχυμένα- αλλά επίμονα το "Παραμύθι χωρίς όνομα" της Πηνελόπης Δέλτα που διάβαζα μικρός, δεν μπορώ να το εξηγήσω.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Ο Μπάρακ Ομπάμα από μιά άλλη σκοπιά.



Στο καλό και... μη μας ξεχνάς!
Αποτέλεσμα εικόνας για ομπαμα
   Αναμφίβολα ο απερχόμενος Αμερικανός Πρόεδρος υπήρξε μία σημαντική προσωπικότητα. Και πάνω απ’ όλα ένας πανέξυπνος, χαρισματικός άνθρωπος που έπιανε τον άνεμο στο... «αυτί», όπως λένε οι ιστιοπλόοι, και τριμάριζε ανάλογα τα πανιά του. Στην οκταετία της προεδρίας του δεν συνάντησε κοσμοϊστορικά γεγονότα που θα ταρακουνούσαν, ή θα κλόνιζαν τη θέση του. Στη δημοφιλία του συνέβαλαν το χρώμα -πρώτος μιγάς Πρόεδρος- η τετραπέρατη σύζυγός του Μισέλ, οι εξαίρετες επιδόσεις στις δημόσιες σχέσεις και το γρήγορο ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσεως της χώρας του. Στον εξωτερικό στίβο, χωρίς να κάνει κάτι εντυπωσιακό, τσίμπησε -μάλλον χαριστικά- κι ένα Νόμπελ!
   Εν τούτοις, και χωρίς ούτε κατά διάνοια να επιχειρήσω ανάμειξη στα εσωτερικά των ΗΠΑ, τα οποία σχεδόν αγνοώντας  παντελώς θα ήταν ανόητο, δύο πράγματα  -καρφωμένα στο μυαλό μου- με πείθουν πως πρόκειται, μάλλον, γιά υπερτιμημένη αξία, συμβατή με τον διάχυτο λαϊκισμό που κυριαρχεί στην εποχή μας. (Κορύφωση ο... Τραμπ!). Θυμάμαι, σαν τώρα, την εξαγγελία πως μία από τις πρώτες μέριμνες της προεδρίας του θα ήταν το κλείσιμο των φυλακών του Γκουαντάναμο. 
   Γιά όσους δεν γνωρίζουν -ή κάνουν στραβά μάτια στο μεγάλο αμερικανικό όνειδος και την απτή απόδειξη της μεγάλης αμερικανοκουβανικής συμπαιγνίας- το Γκουαντάναμο είναι μιά παράλια περιοχή στο νοτιοανατολικό άκρο της Κούβας, μισθωμένη στις ΗΠΑ από τις αρχές του 20ου αιώνα, (Πρόεδρος Θεόδ. Ρούσβελτ). Παρ’ όλη την αντιαμερικανική ρητορεία, ο τσαγκός επαναστάτης Φιντέλ διατήρησε τη συμφωνία και, κατά τα φαινόμενα, τσέπωνε -μαύρο- το μίσθωμα. Τα περί... δεσμεύσεων εκ της συμφωνίας και τον σεβασμό των όρων της που προβάλλουν -αφελώς ή κουτοπόνηρα- οι αριστεροί, είναι λόγια του κ...! 
   Εδώ, το θηρίο, ο βλαχοδήμαρχος της Δάφνης κήρυξε μονομερώς την περιοχή του ως... «αποπυρηνοποιημένη ζώνη» και κοτζάμ Φιντέλ -αν το ήθελε πραγματικά- δεν θα πέταγε κλωτσηδόν τους Αμερικανούς στη θάλασσα; Ακόμη κι αν δεν του πέρασε από το μυαλό, δεν θα ρωτούσε τον ομοϊδεάτη του «Αντρέα» που πέτυχε το... «η Ελλάδα να ανήκει στους Έλληνες», πως να βροντοφωνάξει και δαύτος... «η Κούβα ανήκει στους Κουβανούς»! Όμως πέραν από τις μυστικές συμφωνίες του Κάστρο με τους Αμερικανούς, που -μεταξύ άλλων- κόστισε και τη ζωή του μόνιμα ανήσυχου και  ανυπότακτου επαναστάτη Τσε, ο οποίος χάλαγε τη... «μαγιονέζα» των κρυφών αμερινανοκουβανικών σχέσεων και έτσι τον έβγαλαν -ομού- από τη μέση, η βάση του Γκουαντάναμο ανέβασε κατακόρυφα τις μετοχές της μετά την καταστροφή των δίδυμων πύργων την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Επελέγη γιά να στηθεί εκεί η φοβερότερη αμερικανική φυλακή, εφάμιλλη με του Αλκατράζ, που έκλεισε το 1963, και σε αντικατάσταση αυτής. Με τη σιγουριά της απόστασης, την εκτός χώρας εγκατάσταση και την προστασία που εξασφάλιζε η κομμουνιστική μυστικοπάθεια και απολυταρχία του Κάστρο, οι Αμερικανοί θα... «ξεψάχνιζαν» με την ησυχία τους τον κάθε ύποπτο -κατά τη γνώμη τους- συμμετοχής σε τρομοκρατία. Χωρίς αδιάκριτα μάτια και χωρίς ευαίσθητα αυτιά που θα άκουγαν τις σπαρακτικές κραυγές των, ευγενικά και πολιτισμένα, ανακρινομένων.
   Λοιπόν, αυτή η φυλακή που ο Ομπάμα υποσχέθηκε να κλείσει αμέσως.... ζει και βασιλεύει!

   Η δεύτερη ασυνέπεια που μου έχει μείνει από την προεδρία του είναι η κωλοτούμπα της μη επέμβασης στη Συρία. Ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας με την ενέργεια, άπαξ κι ο Πρόεδρος σαλπίζει... γιούργια και μετά -εκεί που περιμένεις κάτι ανάλογο με το Ιράκ- βλέπεις τον Πρόεδρο να κάνει την... πάπια, και μάλιστα χωρίς καν εξήγηση, τότε το κύρος του μάλλον μουτζουρώνεται.

Κοντολογίς, ό,τι κι αν λένε, ο Ομπάμα δεν συγκρίνεται με έναν Αϊζενχάουερ, έναν Κέννεντυ, έναν Ρήγκαν. Παρ’ όλο το μπόι του στερείται... αναστήματος.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Β΄ αξιολόγηση. Το σύγχρονο γιοφύρι της Άρτας, μέτρο αξιοπιστίας της συριζαρέικης κομπανίας.



«Ολημερίς το χτίζανε, τη νύχτα γκρεμιζόταν»!
Αποτέλεσμα εικόνας για θεανω φωτιου
- Τί δηλαδή, απατεώνες είμαστε;
    Σαν τώρα θυμάμαι την αγαπημένη μου κυρά-Θεανώ -κάπου τον Νοέμβριο-  μόλις έχοντας κλείσει το βαζάκι με τη μαρμελάδα, συκαλάκι, που ετοίμασε γιά τον υπουργό Τσαλακώτο -πολύ αρέσει αυτή η γεύση στον σύντροφο υπουργό- να βγαίνει από την κουζίνα, να σκουπίζει τα χέρια με την ποδιά και να δηλώνει: «Κλείσαμε την β΄ αξιολόγηση και μάλιστα επιτυχώς»!

   Το ότι μας έχουν φλομώσει στο ψέμα και τη μπούρδα είναι γνωστό από την πρώτη ημέρα που ανέλαβαν την εξουσία. Τράβηξαν τον μπερντέ και... τσα!!!, εμφανίστηκε ο... Μπαρουφάκης! Δεν χρειάστηκαν πολλά-πολλά και αρκετός χρόνος γιά να μπούμε στο νόημα. «Εξ όνυχος τον λέοντα»!

   Άπειροι, ασυνάρτητοι, ιδεοληπτικοί, αγκυλωμένοι σε παρωχημένες ιδεολογίες του 19ου αιώνος, αλαζονικοί, τυχάρπαστοι και απόλυτα γοητευμένοι από την επιτυχία τους, ξάπλωσαν την Ελλάδα στο τραπέζι του κομματικού τους εργαστηρίου και της άλλαξαν τα φώτα. Αυτοσχεδιάζοντας τυχοδιωκτικά και ενεργώντας επιπόλαια... έχασαν τη μπάλα! Επί δύο χρόνια, μιά βρίζουν και μιά γλείφουν. Πότε τη Μέρκελ, πότε το ΔΝΤ, πότε τον Σόιμπλε, αντιδρώντας ακαριαία και αυθόρμητα κατά πώς θα φυσήξει ο άνεμος! Μόλις ακούσουν κάτι που -νομίζουν πως- τους συμφέρει, αμέσως... ζήτω! Π.χ. «... το είπε κι ο... Πιατέλας!», και όταν ακούσουν κάτι που δεν τους αρέσει... ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Επιστρατεύουν όλη τους την απρέπεια και ηλιθιότητα -όταν αυτές δεν φτάνουν, δανείζονται τα υπόλοιπα από τίποτα Λαζόπουλους και άλλους αμετροεπείς καραγκιόζηδες- προκειμένου να αποδείξουν την γενική ανεπάρκεια και ατζαμοσύνη που διαθέτουν, ως υπεύθυνοι διαχειριστές της μοίρας της Ελλάδας.

   Έτσι, με τη χώρα να πελαγοδρομεί σαν καρυδότσουφλο, το στεριανό της πλήρωμα, μέσα στη ναυτία που τους δέρνει, τυρβάζει μόνο γιά ένα στόχο και με ένα μέσον. Τη διατήρηση της εξουσίας μέσω του χαϊδολογήματος του πιό λούμπεν, περιθωριακού και άχρηστου τμήματος του λαού, το οποίο προσπαθούν να αυγατίσουν με την προσθήκη σ’ αυτό ενός μεγάλου τμήματος της μεσαίας αστικής τάξεως, την οποία εξαθλιώνουν με εξοντωτική φορολόγηση και λοιπά εισπρακτικά τερτίπια.   
   Με βαρύ πυροβολικό και αιχμή του δόρατος τον δημοσιοϋπαλληλικό κόσμο, τον οποίον κολακεύουν με διαβεβαιώσεις μονιμότητος, ανεξαρτήτως απόδοσης, αξιοκρατίας, ή τεμπελχανίας, ο οποίος νοιώθει απόλυτα βολεμένος στην σιγουριά και το τέλμα της ραχατλίδικης μετριότητος με ανεξέλεγκτη απασχόληση, παρά στην -τρέχα, γύρευε- δημιουργική, φιλότιμη, αξιολογούμενη και αποδοτική γιά την εθνική οικονομία, εργασία. Οπότε, η χώρα πορεύεται -και θα πορεύεται-  με αυτόματο πιλότο και όπου τη βγάλει το κύμα.

   Όποιος -εντελώς άκριτα και απερίσκεπτα- διαφωνεί, ας ρίξει μιά ματιά στις χώρες που βίωσαν κομμουνιστική διακυβέρνηση, π.χ. Ρωσία, χώρες Ανατ. Ευρώπης, Κίνα, Βενεζουέλα, Β. Κορέα, κ.λπ. Όσες απηλλάγησαν από τον μονοκομματικό απολυταρχικό βρόγχο εκτοξεύτηκαν οικονομικά. Ενώ όσες παραμένουν δέσμιες λιμοκτονούν. Με τις αυταρχικές τους κυβερνήσεις να μη δίνουν δεκάρα για το ποιός ζει και ποιός πεθαίνει από τους ταλαίπωρους υπηκόους τους. Και στην Ελλάδα να υπάρχουν λογικά όντα που επιμένουν ν’ ανεβαίνουν τη Συγγρού από το αριστερό τμήμα του δρόμου. Γούστο τους!