Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Ταξιδι γιά τα Κύθηρα...

Το εισιτήριο εκδόθηκε. Η αναχώρηση μένει...


   Τελικά είναι τραγική ειρωνεία να "φεύγεις" άνοιξη. Όταν οι χυμοί ξαναγυρίζουν στα δέντρα και η φύση ζωντανεύει γεμίζοντας τη Γη με χρώματα φωτεινά, εσύ να περιμένεις να σ' αρπάξει το σκοτάδι το αιώνιο.
   Θεέ μου, γεννηθήτω το θέλημά Σου....


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Περιμένοντας...

Λούντβιχ βαν Μπετόβεν: "Silence" (Σιωπή).


   Κάποιος -κάποτε- είχε πει, κι εγώ το είχα ακούσει από σπόντα: "Στο βασίλειο των συναισθημάτων, η "Σιωπή" του Μπετόβεν είναι η επιφανέστερη πριγκήπισσα". Στη φούρια και την ελαφρότητα της νιότης δεν τον πίστευα και απλά την προσπερνούσα. Τώρα προσυπογράφω.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Οι δύσκολες ώρες που ήρθαν...

Περιμένοντας και μη ελπίζοντας...



   Συνήθως, αν όχι πάντα, η προσμονή του θανάτου δημιουργεί μεγαλύτερο μαρτύριο από εκείνο που κομίζει η ίδια του η έλευση, δικαιώνοντας τον Ιούλιο Καίσαρα γιά την... προτίμησή του σε αιφνίδιο τέλος. Γιατί πέραν όλων των κακών σηματοδοτεί και τη λήξη του μαρτυρίου. Η πίκρα της οδύνης απαλύνεται από μιά ανακουφιστική λύτρωση.  Και αυτού που ξεφεύγει από τον πόνο, την αγωνία του τέλους και  τον φόβο του... "τί κρύβεται, άραγε, πίσω από την μεγάλη πόρτα;" και αυτών που μένουν με την συνειδητοποίηση και αποδοχή της φυσικής νομοτέλειας. "Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης". Από κει και πέρα ο πανδαμάτωρ χρόνος παίρνει τη σκυτάλη αναλαμβάνοντας τον θεραπευτικό ρόλο του και γιατρεύοντας τις πληγές, με τις ουλές να θυμίζουν το μοιραίο κι αναπόδραστο τραύμα που προηγήθηκε.  Το μαγικό αναλγητικό του, σταγόνα-σταγόνα, υπεισέρχεται υποδόρια και σχεδόν ανεπαίσθητα επενεργεί ευεργετικά στο κέντρο του πόνου, αφήνοντας, πλέον, τη μνήμη να καθορίσει εκείνη την σχέση των ζωντανών με τους αγαπημένους πού "έφυγαν". Μέχρις ότου όλοι να γίνουν αχνή ανάμνηση στις επόμενες γενιές. Γελαστές οικογενειακές φωτογραφίες σε κάποιο άλμπουμ, ασημένιες κορνίζες σε μπουφέδες, κονσόλες, τραπεζάκια και κομόντες, ή -στην καλύτερη περίπτωση- ελαιογραφίες κρεμασμένες στον τοίχο.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Μεγάλοι ήρωες και μικρές ηρωίδες


"Ουδέν κακόν αμιγές καλού".

Αποτέλεσμα εικόνας για χαρος 
   Το μεγάλο κι αναπάντεχο δράμα της οικογένειας του άτυχου σμηναγού μοιραία διασταυρώνεται  -συνειρμικά- με το δράμα της οικογένειας ενός... «φίλου» μου, καθώς η απώλεια κάθε ανθρώπου αποτελεί τραγικό γεγονός όμοιας βαρύτητος. «Πλούσιος ή πένης, βασιλεύς ή στρατιώτης...», δεν υπάρχει διάκριση στον θάνατο, λένε τα Ευλογητάρια στην Εκκλησία και βιώνει ο Άνθρωπος. Ανεξαρτήτως αν ο αποδημών είναι δραστήριος, χρήσιμος και με πολύ δρόμο ζωής μπροστά του, ή αποτελεί απόμαχο του εγκόσμιου κύκλου, ο πόνος σ’ αυτούς που μένουν πίσω είναι το ίδιο οδυνηρός.

   Όμως η περίπτωση του αδικοχαμένου αεροπόρου μας ενέχει και ένα μεγάλο... ανθρώπινο πλεονέκτημα. Ένα σημαντικό αντίβαρο. Ο Μεγάλος Θεριστής τον άρπαξε αιφνίδια, αναπάντεχα και ακαριαία. Το νήμα της ζωής του κόπηκε απότομα. «Ανώδυνα και ανεπαίσχυντα», κατά την γνωστή εκκλησιαστική ρήση. Δεν υπέφεραν -αυτός στο κρεβάτι του πόνου και οι δικοί του με τον πόνο στην ψυχή- γιά χρόνια. Δεν πρόλαβε, καν, να αντιληφθεί τον Μαύρο Καβαλάρη, που καραδοκώντας στους αιθέρες, τον θέρισε με το δρεπάνι του. Δεν βασανίστηκε το έξυπνο μυαλό του από την ιδέα του αναπόφευκτου «φευγιού», που κατακαίει βασανιστικά -έστω κι ανομολόγητα- όλους όσοι συμβιούν μακροχρόνια με τον εφιάλτη ενός αναμενόμενου τέλους. Δεν εβίωσε ένα κρεβάτι πόνου με τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν, λίγο-λίγο. Ούτε πρόλαβε να ντραπεί γευόμενος την ανθρώπινη αναξιοπρέπεια που φέρνει, μοιραία κι αναπόφευκτα, η ανημποριά μιάς χρόνιας κατάκλισης. Έφυγε απτόητος, γενναίος, δυνατός, λεβέντης, περήφανος, «όρθιος», θυσιάζοντας τα επίγεια πάντα του στον βωμό του Καθήκοντος και του Ιερού Χρέους προς την πατρίδα. Σε χρόνο ανύποπτο και σύμφωνα με την προτίμηση του Ιούλιου Καίσαρα, ο οποίος δήλωνε πως θα ήθελε έναν αιφνίδιο θάνατο, κάτι που ταιριάζει στους εκλεκτούς του Θεού. Τυχερός στην ατυχία του, διήνυσε την απόσταση Γης και Ουρανού σε κλάσματα δευτερολέπτου κερδίζοντας αιώνια δόξα και αναγνώριση ήρωα, αποφεύγοντας μακροχρόνια καριέρα ανωνυμίας και... παροπλισμένη συνταξιοδότηση, μέσα  στην αφάνεια κάποιου σαχλού... ΕΦΚΑ.
   Ένας... "ιδανικός και άξιος εραστής" των ουρανών που απέφυγε τον -κατά Καββαδία-  «ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ», αξιωνόμενος μιάς κηδείας διαφορετικής από «των πολλών ανθρώπων τις κηδείες». Άτυχοι αυτοί που μένουν και θρηνούν το χαμό του ανθρώπου και την στέρηση του προστάτη. Αλλά και τυχεροί καθώς θα δρέψουν την ευγνωμοσύνη της Πολιτείας, που ελπίζω να μην έχει διάρκεια φωτοβολίδας, ως συνήθως.

   Τελικά και συμπερασματικά: Ο σταυρός του ανθρώπινου μαρτυρίου και της νομοτέλειας της ζωής αποτελεί απολύτως προσωπική υπόθεση.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Ένας πιλότος λιγότερος και μιά ακατανόητη απρέπεια περισσότερη.


 Όταν η ανοησία ξεπερνά την δεοντολογία και η απόγνωση των δημοσκοπήσεων στρατεύεται στην σκοπιμότητα της ψηφοθηρίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για Γιώργος Μπαλταδώρος
Καλό σου ταξίδι γιά το Πάνθεον της Ιστορίας.
   Είναι γνωστόν, ορατό διά γυμνού οφθαλμού και ακουόμενον ακόμη και από βαρήκοα ώτα, πως ο σύντροφος Καμμένος, (κατά Τσίπρα... Μπούλης), δεν αποτελεί, δα, και πρότυπον κομψότητος, τουλάχιστον. Ασούμπαλος στο δέμας και την εμφάνιση -σε βαθμό χυδαιότητος- με βλακώδη ενδυματολογικά μασκαρέματα, κατάλοιπα παιδικών φαντασιώσεων, τα οποία εξελίχτηκαν σε παιδαριώδη καμώματα. Ασυνάρτητος στην εκφορά του λόγου, διαρκώς ωρυόμενος και μονίμως αερολογών, (αστήρικτες και διάχυτες συκοφαντίες κατά πολιτικών αντιπάλων, θεωρίες συνωμοσίας, αεροψεκασμοί, κ.λπ.). Φυρός στο μυαλό και καλαμοκαβαλημένος εκθέτει τη χώρα σε πιθανές πολεμικές περιπέτειες με απύλωτο στόμα και έωλες απειλές και ύβρεις κατά της ηγεσίας του προαιώνιου εχθρού και άσπονδου... σύμμαχου γείτονα, που άλλο που δεν θέλει γιά να προσβάλλει -στο πρόσωπό του- ολόκληρο τον λαό μας, ξύνοντας παλιές πληγές, λοιδορώντας και ειρωνευόμενος.

   Κουτοπόνηρος και αφελής, ακόμη και στις επιχειρούμενες λαμογιές του γιά μίζες στα εξοπλιστικά, οι οποίες δεν μπορούν να ξεγελάσουν ακόμη και παιδιά νηπιαγωγείου, αφού πιάνεται συνεχώς με... την γίδα στην πλάτη!

   Ο τρόπος και ο χρόνος που έσπευσε να αναγγείλει το τελευταίο ατυχές γεγονός που πήρε τη ζωή ενός ακόμη ηρωικού και ευσυνείδητου πιλότου μας, άκρως συνεπείς προς την ηλίθια προσωπικότητα του... πολέμαρχου Μπούλη, μου θύμισε ένα παλιό, σχετικό ανέκδοτο. Η κωμική διάσταση που ο ακροδεξιός καραγκιόζης έδωσε στο δράμα της οικογένειας του ατυχούς σμηναγού, επιτρέπει την δημοσίευση του συνειρμού, με έμφαση στο κωμικό στοιχείο μιάς τραγωδίας.


   "Κάποτε, λέει, σε ένα στρατόπεδο και από λάθος εκπυρσοκρότηση στις ασκήσεις, σκοτώθηκε ένας φαντάρος. Στο σάλο και την αμηχανία που δημιούργησε το γεγονός, μείζον θέμα το πώς θα ανακοινωθεί ο θάνατος στη μάνα του νεκρού στρατιώτη. Μετά από πολλές συζητήσεις ένας σκληροτράχηλος, καράβλαχος καραβανάς επιλοχίας παίρνει την πρωτοβουλία:

   - Άστε το πάνω μου. Αναλαμβάνω εγώ!

   Μετέβη, λοιπόν, στο σπίτι του αδικοχαμένου φαντάρου, χτυπά την πόρτα και στην γυναίκα που ανοίγει, λέει:

   - Η κυρία Τάδε;

   - Μάλιστα.

   - Η μάνα του Κώστα, του φαντάρου;

   - Μάλιστα, τί με θέλετε;

   - Δε μου λες, κυρά μου, έχεις πολύ καιρό να δεις τον γιό σου;

   - Μμμ, από την τελευταία του άδεια. Πριν ένα μήνα. Αλλά γιατί ρωτάς;

   - Ε, λοιπόν, αν τον ξαναδείς να με... χέ... ς!"


   Συγγνώμην γιά την απρέπεια -τέτοιες πένθιμες στιγμές δεν χωρούν αστεϊσμοί- όμως όταν αστεία ανθρωπάκια στην ηγεσία της χώρας δεν μπορούν να αντιληφθούν την ανθρώπινη δραματική διάσταση της απώλειας ενός χρήσιμου ατόμου -από την οικογένεια, το στράτευμα και την ελληνική κοινωνία- δεν σέβονται τον ηρωικό νεκρό και με τα καμώματά τους δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, ο κωμικοτραγικός παραλληλισμός αποτελεί  την μοναδική αντίδραση που μπορώ να αντιτάξω τώρα. Ένας "φόρος... ατιμίας" στον βουτυρομπεμπέ που κρατάει στα χέρια του την τιμή και ακεραιότητα της Ελλάδος.


Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Η κατάνυξη των αθέων.

Παίζοντας με τα ιερά, τα όσια και τα... νεύρα μας!

Αποτέλεσμα εικόνας για Τσίπρας στην Ανασταση
Κάποιος να σκουντήσει τον... Μέντορα. Ξυπνήστε τον, θα πέσει και θα κάνει...  βαβά!
   Το να δηλώνεις... άθεος -προφανώς εννοώντας άθρησκος- είναι δικαίωμά σου αναφαίρετο. Όμως το να... πλήτεις αφόρητα κρατώντας αναστάσιμη λαμπάδα και υποδυόμενος τον καλό και συνεπή χριστιανό -σε κοινή πανελλήνια θέα λογω ΜΜΕ-  προσβάλλει όλο το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ελλάδος. Τσουγκρίζοντας ποτήρια σε χασαποταβέρνα θα ήταν συνεπέστερο με τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω του, όλο αυτό το μηδενιστικό κομμουνισταριό, από το να τσουγκρίζει κόκκινα αυγά και να μοιράζει ψεύτικους χριστιανικούς ασπασμούς... αγάπης. Γιατί με τέτοιες υποκριτικές συμπεριφορές και συμμετοχές στην μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης δείχνεις κατάμουτρα στον λαό πως τον... δουλεύεις! Βεβαίως, όταν αυτή η ασέβεια γίνεται συνεχώς γιά τρία συναπτά χρόνια, το πιό πάνω θέαμα -και το νόημά του- καταντά επαναλαμβανόμενη φάρσα. Και μάλιστα κακόγουστη.
   Βαθύτατα πιστός στην ύπαρξη του Θεού, αλλά ελάχιστα θρησκόληπτος και ουδέποτε επιδεικνύων θεατρικά και κραυγαλέα την πίστη μου, με βαθειές μετάνοιες και μεγάλους σταυρούς, φέτος -και εν επιγνώσει- της κυβερνητικής αυθάδειας και θεατρικής επίδειξης θρησκευτικού σεβασμού στο Θείο Πάθος, απέφυγα να παραλληλιστώ με τον υποκριτικό κυβερνητικό θίασο που κουβάλησε την πλήξη και ανία του στους Ιερούς Ναούς, μολύνοντας με την μιαρή παρουσία του το νόημα των ημερών. Συναισθάνθηκα την Ανάσταση του Θεανθρώπου και προσπάθησα να επικοινωνίσω μαζί Του με τον δικό μου τρόπο.
   Όσο γιά τον αρχιαπατεώνα λαοπλάνο υποκριτή και δόλιο σφετεριστή της εξουσίας, αν του γίνει χούι η ενασχόληση με την θρησκεία, προβλέπω να εξελίσσεται αλλά Πάσσαρης, που θέλει -λέει- να μονάσει στο Άγιο Όρος! Να δω τον Τσίπρα... "Καψοκαλυβίτη" σε σκήτη στο Περιβόλι της Παναγιάς κι ας σταυρωθώ πάραυτα. Και μάλιστα σαν τον Άγιο Πέτρο. Ανάποδα!

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Η αισιοδοξία της απαισιοδοξίας.


...ψάχνοντας τις αποχρώσεις του μαύρου.
 
 Σχετική εικόνα

   Το Πάσχα, με τις Άγιες ημέρες του, πέρασε. Μαζί και οι ανιαρές, πλέον, τυπικότητές του. Άρα, μπορούμε να ελπίζουμε, γυρίζοντας στην βολική και ανιαρή ρουτίνα της καθημερινότητός μας.

   Έτσι, αισιοδοξούμε τελικά, γιατί η γενική μας κατάσταση παρουσιάζει μία σταθερή βελτίωση προς... το χειρότερο!