Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Μιά Καθαρά Δευτέρα, από το απώτερο παρελθόν, στο εξωτικό... Λουτράκι.



Μνήμες, αναδρομές και νοσταλγίες, κάπου  από τα τέλη της δεκαετίας του ’40.

Αποτέλεσμα εικόνας για χαρταετός
 
    Κάποιος προοδευτικός νους στη φτωχογειτονιά της Ακαδ. Πλάτωνος -τότε γνωστής και ως «Βούθουλας»- όπου λόγω του φυσικού γουβώματος στο οποίο βρισκόταν γεωγραφικά, έτσι κι έβρεχε πέραν ενός ορίου, η περιοχή θύμιζε Κωπαΐδα, λίγο πριν αποξηρανθεί, έριξε την ιδέα γιά μιά ρεφενέ εκδρομή. Πιθανώς να έγινε και κάποια σχετική τοιχοκόλληση στη στάση του Κρίθαρη, ή στον τοίχο του ψιλικατζίδικου του Μπενέτου, γιά να μαζέψει κόσμο. Δεν είμαι βέβαιος, καθ’ ότι -τότε- ήμουν... μικρός κι απερπάτητος! Αυτή είχε γίνει αποδεκτή, τουλάχιστον από καμιά τριανταριά Βουθουλέους, οι οποίοι, νωρίς-νωρίς, την Καθαρά Δευτέρα περίμεναν υπομονετικά, στην πλατεία Μαυρομάτη, την άφιξη του ναυλωμένου φορτηγού, προκειμένου να επιβιβαστούν. Προορισμός το... μακρινό Λουτράκι, γιά το οποίο οι φήμες ήθελαν τα... καλύτερα. Μεταξύ όλων των... εκδρομέων και η ημετέρα οικογένεια. Έξι, συνολικά, τον αριθμό τα μέλη της. Μπαμπάς, μαμά και τέσσερα τέκνα. Ο συνοδευτικός εξοπλισμός όλων των εκδρομέων... άστα να πάνε. Ένα σημερινό ασκέρι εξευγενισμένων γυφταρέων θα αισθανόταν αποτροπιασμό, ακόμη και στην πιθανότητα να συνταξιδέψει μαζί μας. Το τί συμπράγκαλο κουβαλούσε το ταξιδιωτικό κοινό δεν περιγράφεται. Και όλα με φαγώσιμα, συν μιά κουρελού γιά... τραπεζομάντηλο.  
    Τελικά, το αγκομάχημα του σαράβαλου ακούστηκε αχνό στην αρχή, στην στροφή του Άη Γιώργη, και σαν μουγκρητό Στούκας όταν πλησίασε. Ήταν ένα τέως στρατιωτικό GMC, Τζαίημς τα λέγαμε τότε, που γύρευε πως ξαπόμεινε στα χέρια κάποιου επιτήδειου, να κουβαλάει πατάτες από την Αράχωβα -συνήθως- και με κάποια αρπαχτή εκδρομή -καλή ώρα- να τσοντάρει στις γλίσχρες αποδοχές του αφεντικού του.
  Μιά σιδερένια, απότομη, σκάλα, που στήθηκε αμέσως και η βοήθεια του οδηγού, εξασφάλισαν την επιβίβαση του μικρού συρφετού χωρίς απώλειες. Οι δύο πάγκοι που ήσαν τοποθετημένοι παράλληλοι στα πλάγια του φορτηγού δεν επαρκούσαν, οπότε κάποιες κουρελούδες στο κέντρο της καρότσας έλυσαν κι αυτό το πρόβλημα.
  Οι μεγαλύτεροι από τους μικρούς, εγώ φερ’ ειπείν, στριμώχτηκαν όρθιοι στους πάγκους, ανάμεσα στους μεγάλους, και παρακολουθούσαν μαγεμένοι τη θέα της διαδρομής. Τότε πρωτοσκέφτηκα πως ο κόσμος θα πρέπει να ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που χωρούσε το μυαλό μου. Και έκτοτε βάλθηκα να τον μετρώ και αποκρυπτογραφώ. Τυχαία καθόμασταν στην αριστερή πλευρά, όπως πήγαινε το φορτηγό, οπότε όταν έσκασε μύτη η θάλασσα, καθώς το Τζαίημς εβρυχάτο στις ανηφόρες, λίγο πριν την Κακιά Σκάλα, η συγκίνηση έγινε έντονη. Κάτω ο συνεχής γκρεμός προκαλούσε δέος κι ενδιαφέρον, όχι από κίνδυνο -αφού τέτοιος δεν υπήρχε στο παιδικό ρεπερτόριο- αλλά απ’ αυτό που συνειδητοποίησα χρόνια μετά και που, απλά, λεγόταν... ομορφιά!
   - Μαμά, μαμά, κοίτα μιά μικρή βαρκούλα και δυό μικρά ανθρωπάκια μέσα που κάνουν κουπί! Οι κραυγές ενός μπόμπιρα, λίγο πιό δίπλα, σε αντίστοιχο παρατηρητήριο, με ξάφνιασαν, με εντυπωσίασαν και με προβλημάτισαν. Πράγματι, οι ιστορίες από τα ταξίδια του Γκιούλιβερ, που είχα διαβάσει -λόγω επαγγέλματος του πατέρα, με τα βιβλία που μου κουβαλούσε σπίτι, είχα μάθει να διαβάζω πριν πάω σχολείο- τελικά ήσαν αληθινές! Υπήρχε όντως η Λιλιπούτη και η Μπλαφούσκου και ίσως κάποια από δαύτες να ήταν κοντά στο... Λουτράκι. Κάθε φορά που θυμάμαι τη σκηνή -ακόμη και τώρα- γελώ με την παιδική αφέλεια, που δεν καταλάβαινε από μεγέθη, αποστάσεις και φυσικά φαινόμενα. Η φαντασία είναι ο καλύτερος κιο αρεστός φίλος του παιδιού. Του φτιάχνει τα πράγματα όπως εκείνο τα θέλει και τα καταλαβαίνει. Κρίμα που η μαγεία χάνεται πνιγμένη στο τέλμα της πεζής πραγματικότητας, της ενηλικίωσης και της γνώσης.
   Η μνήμη τώρα, κάνοντας άλματα γιά να γεμίσει τα κενά και τα χάσματα που δημιουργεί ο χρόνος και η αλλοίωση των κυττάρων, στέκεται σε ό,τι την εντυπωσίασε και τότε. Μιά μικρή ήσυχη πόλη και μιά απέραντη και άδεια παραλία γεμάτη μεγάλα πλακέ βότσαλα. Η μητέρα, όπως και όλες οι άλλες μανάδες, να στρώνει την κουρελού-τραπεζομάντηλο και να βγάζει -σαν τυμβωρύχος, ή θαυματοποιός- από τα βάθη ενός μεγάλου κοφινιού, διάφορα καλούδια που επιμελώς είχε στοιβάξει από την προηγουμένη. Ο πατέρας να χάνεται με το μεγάλο χακί ντεπόζιτο άδειο και να το γυρίζει γεμάτο:
   -Το καλύτερο νερό της Ελλάδος, να λέει με στόμφο. Πιείτε όσο θέλετε και φεύγοντας θα το ξαναγεμίσω, να το πάρουμε σπίτι!
   Κάτι ανάλογο έκαναν όλοι οι μεγάλοι, γεμίζοντας παγούρια και σταμνιά από την πηγή Καραντάνη, αλλά ομολογουμένως, εγώ δεν κατάλαβα καμιά διαφορά πίνοντας. Προσωπικά, το καλύτερο νερό ήταν εκείνο που κατέβαζα μονορούφι ιδρωμένος και ξέπνοος, μετά το ξελύσσασμα στις αλάνες σε πολύωρο τρεχαλητό, πίσω από ένα μεγάλο τόπι. Η κανονική μπάλα, εννοείται, εκείνη την εποχή ήταν είδος πολυτελείας και σε πλήρη αφάνεια.
   Τέλος, εμείς η πιτσιρικαρία, να ασχολούμαστε με τους αητούς. Κανονικούς, βουιχτάρια, σμυρνάκια, απ’ όλα. Τελευταία μέριμνα η ουρά, τα ζύγια και οι πιο μερακλήδες να τους βάζουν και «αυτιά». Οι αετοί, τότε, δεν πουλιόντουσαν σε παιχνιδάδικα και ψιλικατζίδικα, αλλά ήσαν... home made. Σαν τη σαρακοστιανή ταραμοσαλάτα, τα τουρσιά και τα γλυκά του κουταλιού. Χαρτί πολύχρωμο λαδόκολα, σπάγκος κερωμένος γιά περισσότερη αντοχή, αλευρόκολλα και, προπάντων, μαστοριά μεταφερμένη από την συσσωρευμένη πείρα των μεγαλυτέρων γαβριάδων της γειτονιάς.
   Το πέταγμα του αετού ήταν, όντως, απόλαυση. Το θαλασσινό αεράκι και η απουσία καλωδίων της ΔΕΗ -το μεγαλύτερο πρόβλημα και άγχος των πιτσιρίκων του Βούθουλα, καθώς αυτά αποτελούσαν κοιμητήρι χαρταετών- έκαναν την διασκέδαση σούπερ απόλαυση. Για να σηκωθεί ο αετός δεν χρειαζόταν ούτε καν... «κεφάλι», όπως λεγόταν η υποβοήθηση που πρόσφεραν οι μικρότεροι αδελφοί, κρατώντας τον αετό σε κάποια απόσταση, μέχρι να πάρει ύψος, αμέσως με το πρώτο τράβηγμα. Λίγο τρέξιμο, σε συνδυασμό με σταδιακό άφημα του σπάγκου και... αμόλα καλούμπα.

  Στο τέλος της ημέρας πήρα το πρώτο μεγάλο μάθημα πως όλα τα ωραία πράγματα τελειώνουν πάντα με ένα μελαγχολικό τέλος. Αυτό που αναπόφευκτα και νομοτελειακά ακολουθεί, καιροφυλακτώντας, την κάθε αρχή. Γιά να κλείσει ο κύκλος που, ως κίνηση, διέπει τα πάντα.
   Την ώρα που ο φωτεινός δίσκος του άστρου της ζωής έγερνε κουρασμένος στο βάθος του ορίζοντα, έτοιμος να βουτήξει στη θάλασσα, και ένας ζωντανός λεβάντες κρατούσε σταθερά τον χαρταετό μας ακίνητο στα ύψη, το κορνάρισμα του οδηγού σήμανε την αρχή του τέλους της εκδρομής. Ο πατέρας, τότε, είπε:
   -Παιδιά, περάσαμε όμορφα και σήμερα. Εδώ τελειώνουν οι Απόκριες και ο αετός μας, που τόσες φορές πετάγατε γιά τρεις βδομάδες, θα πρέπει κι αυτός, κουρασμένος, να αναπαυθεί. Και τί καλύτερο κρεβάτι απ’ αυτή την πλατειά γαλάζια αγκαλιά. Του χρόνου, θα φτιάξουμε και θα πετάξουμε έναν φρέσκο, νέο, πιό μεγάλο και πιό όμορφο αετό.  
   Η σιγή που ακολούθησε τα λόγια του σήμανε συγκατάθεση και ο πατέρας με ένα μαχαίρι έκοψε το σπάγκο και ο αετός μας άρχισε ν’ απομακρύνεται, παρασυρμένος ελεύθερα από το αεράκι, μέχρι που χάθηκε απ’ τα δακρυσμένα μάτια μου στο βάθος του ορίζοντα, προς τη μεριά του ήλιου, αρνούμενος να πεθάνει.

   Από τότε, ένα πλήθος... «αετοί» υψώθηκαν στη ζωή μου. Άλλοι ζωηροί και καμαρωτοί και άλλοι σκοτεινοί και μίζεροι. Και στο τέλος όλοι χάθηκαν στα βάθη των οριζόντων. Μέχρι που έπαψα να τους μετράω.

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

"Διεκδικήστε τώρα που γυρίζει"!

  Το "Τρίο Στούτζες" σε νέες περιπέτειες!

Αποτέλεσμα εικόνας για κοτζιάς
Ο τρυφερός ποιητής που μας ετοιμάζει γιά ένα τρυφερό "αρκαντάν" με τους Τούρκους.
 
    Με υπουργό Εξωτερικών τον κύριο Κοτζιά, πρώην μέλος την Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Πρώην ινστρούχτορα και αείποτε διεθνιστή, να προειδοποιεί... αυστηρά.

Αποτέλεσμα εικόνας για πανος καμμενος
- Κοιτάξτε μάγκες, αν με χρειαστείτε, θα είμαι στο καζίνο του "Four season".
         Με υπουργό Εθνικής Αμύνης τον φιγουρατζή αρχιχέστη Ουτσεκά του γλυκού νερού... Μπούλη, ο οποίος τιμά τους νεκρούς του ελικοπτέρου που έπεσε στα Ίμια, ρίχνοντας στεφάνι στις καβοκολώνες του Σουνίου, στα σίγουρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας
- Nα, έτσι θα τους γραπώσω τους Σαμαροβενιζέλους!
   Και επί κεφαλής τον... τουρκοφάγο αρχιψεύτη ηγέτη, ο οποίος κατά το φρόκαλο της ΕΡΤ, κατατρόπωσε τον Ερντογάν που από τη λύσσα του αντιδρά σπασμωδικά, ας μην εκπλαγούμε αν ξεσηκωθούν οι Γάλλοι και διεκδικήσουν τον... Μυστρά!
   Κατά αποκλειστικές πληροφορίες της στήλης, μετά τις απαιτήσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Ράμα γιά την Τσαμουριά, κάποιοι κληρονόμοι του Γουλιέλμου Βιλλαρδουίνου, σκέφτονται σοβαρά να καταφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υποβάλλοντας χρυσόβουλα και ζητώντας να τους αναγνωριστεί -κληρονομικώ δικαιώματι- η ιδιοκτησία του... Μορέως! Ένας-ένας και μη σπρώχνεστε, όλοι θα πάρετε.
   "Μάθανε πως πηδ... στε και πλάκωσαν κι οι γύφτοι". 

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Μπαρουφάκης ο νάρκισσος. Έργα και ημέρες.



Η αποθέωση της μεγαλομανίας, ή  συνέχεια της πλάκας
 
Αποτέλεσμα εικόνας για βαρουφάκης
Έμπαινε Γιάνη, έμπαινε. Καράφλιασέ τους όλους!
    Σε λίγο, λέει, ο δικός μας Γιάνης ανακοινώνει την ίδρυση νέου, διαπλανητικής εμβέλειας, κόμμα. Με τον ευρηματικό τίτλο: «Μέτωπο ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής»!!! Εκείνο το 25 που ακολουθεί δεν το διευκρίνισε ακριβώς, πιθανώς να εντάσσεται σε κάποια νέα δημιουργική του... ασάφεια!
   Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο εκκεντρικός σαλτιμπάγκος Γιάνης μας πρόκειται περί χαρισματικού και ιδιόρρυθμου ατόμου, ο οποίος θυμίζει εκείνον τον ατσίδα ράφτη ενός παραμυθιού του Άντερσεν. Ο παμπόνηρος ράφτης έπεισε έναν χαζό βασιλιά πως θα του ράψει τα ωραιότερα ρούχα του κόσμου, που όμως, μόνον οι πολλοί ξύπνιοι θα μπορούσαν να δουν! Και καλοπερνούσε στην Αυλή του μέχρις ότου ένα παιδάκι... κ.λπ., κ.λπ.,  τον ξεμπρόστιασε!

   Ο δικός μας sui generis οικονομολόγος της συμφοράς κατάφερε να ξεγελάσει ολόκληρο το κουτοπόνηρο συριζαρέικο ασκέρι, που γιά κάποιους μήνες κρεμόταν απ’ τα χείλη του. Αποτέλεσμα να οδηγηθεί η χώρα σε ανυπολόγιστη ζημιά δεκάδων δις με μπουρδολογικές δημιουργικές... ασάφειες και άλλες ακαταλαβίστικες παπαρδέλες. Σήμερα, ο Αυστριακός τέως επί κεφαλής του Euroworking Group, Τόμας Βίζερ, ως αρμοδιότερος παντός άλλου, υπολογίζει τη ζημιά που προκάλεσαν οι τσίφτικες ακροβασίες -επιεικής έκφραση- του πρώην εκλεκτού οικονομολόγου του άσχετου περί τα οικονομικά ντόπιου φλούφλικου κομμουνισταριού, έως το ποσόν των, περίπου, 200 δις!

   Τώρα, αφού βαρέθηκε να τριγυρίζει τον Κόσμο πουλώντας φούμαρα και... το βιβλίο του, προχωρεί στην αναγγελία ίδρυσης νέου... πολιτικού φορέα! Και μόνο η τελευταία λέξη του ονόματος αυτού: «Ανυπακοής», προδικάζει την απήχηση που θα έχει το νέο του... «Κούτελο» στον λαό. Εκτός, φυσικά, από τα Ψυχιατρεία, όπου αναμένεται να πλειοψηφήσει. Εννοείται, έστω κι αν αυτό κρύβεται επιμελώς και γιά προφανείς λόγους, οι μεγαλύτεροι υπόγειοι και άσπονδοι αντίπαλοι του... φερέλπιδος «ρεαλιστικά ανυπάκουου» και υπό εκκόλαψη σωτήρα της Ευρώπης, θα είναι οι τέως σύντροφοι συριζαρέοι.

   Πάντως, η όλη υπόθεση μου θυμίζει έντονα κάποια νεανική μου πλάκα. Τυχαία συνάντησα κάποτε, σε κάποιο πρόωρο σχόλασμα σχολείου και άσκοπο χαβαλέδιασμα στην οδό Πανεπιστημίου, τον μεγάλο, αλλά αδίκως παραγνωρισμένο πολιτικό άνδρα, τον Αρμάνδο Δελαπατρίδη, ιδρυτή  και μόνιμο Πρόεδρο -κάτι σαν τον Β. Λεβέντη, να πούμε- του πατριωτικού «Κόμματος των Κυανολεύκων». Ανεβοκατεβαίνοντας γιά ώρες τη διαδρομή Ομόνοια - Σύνταγμα, είχα την ευκαιρία να μυηθώ -και πεισθώ- γιά την αναγκαιότητα ο «αρχηγός» Αρμάνδος να γίνει Πρωθυπουργός, ίνα διασωθεί η Πατρίς. Δυστυχώς, παρά τις επίμονες προσπάθειές μου δεν κατέστη δυνατόν να συνεντευξιαστώ με την άλλη μεγάλη -και επίσης παρεξηγημένη πολιτικό- την υψίφωνο Μαρίκα Παλαίστη, της οποίας ματαίως αναζητώ μέχρι σήμερα στο you tube κάποια άρια.
   Παρά ταύτα, δηλώνω πως αν βρεθεί στις κάλπες τρίτη ψήφος υπέρ του, μετά την δική του και της συμβίας του, την κ. Δανάης, της γνωστής... εικαστικού, (κατά δήλωσή της), αυτή θα είναι η δική μου. Επί του παρόντος το σκέπτομαι!


Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Όλοι εμείς.... ο «ετερόκλητος όχλος», ενοχλείται και αντιδρά.



«Νους λανθάνων τα αληθή λέγει»
Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας - καμμενος - κοτζιας
Το "τρίο Στούτζες" σε νέες περιπέτειες
   Παρακαλώ τους αναγνώστες της στήλης να κατανοήσουν την μικρή παράφραση του υπότιτλου και, κυρίως, να σκεφθούν το μέγεθος της σημασίας του τίτλου. Η αμετροέπεια του πρωθυπουργού είναι γνωστή και η αλαζονεία επίσης. Όμως αυτή η σκληράδα που εκπέμπει η φράση με την οποία χαρακτηρίζει τις εκατοντάδες χιλιάδες λαού -πολλοί από τους οποίους τον επέλεξαν πριν λίγο να τους κυβερνήσει- φανερώνει όλη τη σταλινική νοοτροπία που διαθέτουν οι απανταχού και διαχρονικά εναπομείναντες κομμουνιστές. Πραγματικοί λύκοι, μασκαρεμένοι σε πρόβατα, και αν τύχει -όπως εν προκειμένω- και διαθέτουν γλυκό και συμπαθητικό πρόσωπο ξεγελούν πιό εύκολα κάθε αφελή, απληροφόρητο και καλόπιστο πολίτη. Όταν όμως βρεθούν σε κίνδυνο, ή όταν βλέπουν πως χάνουν τον λουφέ της εξουσίας, τότε ξεμασκαρεύονται, αποβάλλουν την προβιά και αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

   Ο σφετεριστής και ανελθών στον πρωθυπουργικό θώκο, με πλαστά στοιχεία και ψεύτικα μέσα, Τσίπρας, έδειξε πόσο εκτιμά και πώς χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό, αποκαλώντας «όχλο» ένα μεγάλο μέρος του, το οποίον διαδήλωνε με πρωτοφανή κοσμιότητα και ευπρέπεια. Η λαοθάλασσα της 4ης Φεβρουαρίου που συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα, μόνο σαν όχλος δεν μπορεί να θεωρηθεί. Όχλο αποτελούν οι προσκείμενες σε δαύτον... συνιστώσες, συλλογικότητες, ρουβίκονες και οι πάσης φύσεως περιθωριακοί τύποι που χειροκροτούν Κουφοντίνες, μπουκάρουν ανεμπόδιστοι όπου γουστάρουν, καταστρέφουν ακυρωτικά μηχανήματα στα ΜΜΕ και κάνουν λημέρι τους τα Πανεπιστήμια και τα Εξάρχεια.  Και ας μην επιχαίρουν οι ανόητοι αριστεροί πως η πρωθυπουργική περιφρόνηση έχει στόχο και αποδέκτες την... απέναντι πλευρά, γιατί οι κομμουνιστικές πρακτικές είναι πασίγνωστες από ιστορικά δεδομένα. Οι πρώτοι που εκκαθαρίστηκαν από όλους τους κόκκινους δικτάτορες, (Στάλιν, Μάο, Πολ Ποτ, Κάστρο), όταν εκείνοι πήραν -πραγματικά- την εξουσία στα χέρια τους, ήταν οι δικοί τους. Δείτε στην ελληνική μικρογραφία μας τί «ακούν» οι Λαφαζαναρέοι, Κωνσταντοπουλίνες, Στρατα-στρατούληδες και όλη η αποκοπείσα, τέως συντροφική, συμμορία. Μέχρι και τα ιστορικά σύμβολα -Μίκης, Γλέζος- βάλλονται λυσσωδώς και, αν ήταν δυνατόν, ευχαρίστως θα τους έκοβαν το λαρύγγι με κονσερβοκούτι. "Έξεστι Συριζαρέοις ασχημονείν", θα έλεγαν -αν ζούσαν σήμερα-  οι αρχαίοι Έφοροι της Σπάρτης, μπροστά στην απύθμενη αθλιότητα των σύγχρονων απίθανων κυβερνητικών στελεχών, προεξάρχοντος του αρχιδημαγωγού ηγέτη τους.

   Όσοι παρακολουθούν τη στήλη και βλέπουν τί σόι άνθρωποι μας κυβερνούν, καλόν θα ήταν να προβληματιστούν και... οψέποτε φτάσουμε σε νέες εκλογές, ας πράξουν ανάλογα. Πάντως όχι σαν όχλος, αλλά σαν ελεύθεροι και ελεύθερα σκεπτόμενοι πολίτες. 

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Η περίπτωση Άδωνη Γεωργιάδη. «Το ΚΕΕΛΠΝΟ μετά του ωφελίμου».


                  "Τρίτη και 13". Αλλά γιά ποιόν;
Αποτέλεσμα εικόνας για μπουργκα
Προστατευόμενοι μάρτυρες προσερχόμενοι να καταθέσουν.

   Είναι γνωστό πώς σε κάθε αγώνα στοχεύεις τον βασικό σου αντίπαλο. Αν ο αγώνας είναι αθλητικός, μαρκάρεις τον πιό καλό αντίπαλο παίκτη, έστω και με αντιαθλητικά μέσα. Αν είσαι επαγγελματίας κοιτάς να δυσφημίσεις την πραμάτεια και να κλέψεις την πελατεία αυτού που πουλάει περισσότερο από σένα. Αν είσαι πολιτικός, και μάλιστα αριστερός, κουβαλάς χρόνια απωθημένα ήττας, μιζέριας, μειονεξίας και λύσσα διατήρησης της εξουσίας. Έτσι μετέρχεσαι κάθε ανήθικου και βρώμικου μέσου, προκειμένου να πετύχεις το στόχο σου, δηλαδή την εξόντωση των αντιπάλων σου. Όντας πολιτικά ανεπαρκής -έως καταστροφικός- γιά τη χώρα σου, το μόνο που σου μένει, προκειμένου να πετύχεις εξίσωση μαζί τους, είναι να τους μειώσεις. Να τους κατεβάσεις και  να τους φέρεις στο επίπεδό σου, αφού εσύ δεν μπορείς ν’ ανέβεις στο δικό τους. Τα πεπραγμένα της σημερινής κυβέρνησης, μετά τρίχρονη διακυβέρνηση είναι γνωστά και απτά. Ο λαός βιώνει τις διαφορές μεταξύ παχιών λόγων και ισχνών πράξεων. Τα προεκλογικά ταξίματα -σκίζω μνημόνια, σβήνω το χρέος, παίρνω τις γερμανικές αποζημιώσεις, καταργώ τον ΕΝΦΙΑ, αυξάνω μισθούς και συντάξεις, και πλήθος... «αυταπάτες» που συνέθεσαν το αριστερό μυθολογικό αφήγημα- έθρεψαν δροσερές και μυρωδάτες ελπίδες, που στην πορεία φυλλορρόησαν. Και τώρα τί τους απομένει; Η συκοφάντηση των αντιπάλων προκειμένου, θολώνοντας το τοπίο, να κρατηθούν στο παιχνίδι της εξουσίας, πίσω από διασπορά λάσπης, μπόχας και σπίλων με στόχο τη διοχέτευση στον αφελή κοσμάκη του μηνύματος: «Έλα μωρέ, όλοι το ίδιο είναι»! Και να διασωθούν με έναν ισοπεδωτικό συμψηφισμό.
   Πρώτος και βασικός στόχος η πολιτική -ίσως και φυσική, κατά τη σταλινική πρακτική που ενστερνίζονται πλήρως οι συνεχιστές του σταλινικού ιδεώδους-  εξόντωση του δυναμικού, ενθουσιώδους, πάντα τεκμηριωμένου και αποτελεσματικού στο λόγο του, Άδωνη Γεωργιάδη. 
   Η μαχητικότητα του Γεωργιάδη δεν μπορούσε παρά να εκτιμηθεί από τον αρχηγό της ΝΔ και να του αναθέσει ρόλο ιδεολογικού μπροστάρη, κάτι που «πονάει» την φαύλη «αριστερίλα». Έτσι, στη λυσσαλέα επίθεση εναντίον του συμπεριελήφθη, κατά κραυγαλέα άνανδρο τρόπο, και η πολιτικά αφανής σύζυγός του! Επειδή, μάλιστα, «έξεστι... συριζαρέοις ασχημονείν», η ανανδρία θεσπιζομένη ως πολιτική τακτική, συμπεριλαμβάνει και άλλες συζύγους αντιπάλων πολιτικών, π.χ. Μητσοτάκη, Στουρνάρα, φέρνοντας το νέο βρώμικο αριστερό ύφος, πρωτοφανώς, στην πολιτική κονίστρα.

   Στο πυρ ομαδόν κατά Γεωργιάδη δεν έμεινε τίποτα που εκείνος να έφερε σε πέρας επιτυχώς και να μην στοχευτεί και συκοφαντηθεί. Διορισμοί -τάχα- στο ΚΕΕΛΠΝΟ, κάποιων φουκαράδων συμβασιούχων ολιγόμηνης συμβάσεως, σκανδαλώδης -δήθεν- πώληση στην Τράπεζα Πειραιώς του μπατιριμένου από κακοδιοίκηση τέως πρότυπου Νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν, κ.λπ. Στην περίπτωση αυτή, πέραν του ότι το Νοσοκομείο ήταν ιδιωτικού δικαίου, οπότε τα όποια σύν ή πλην του δεν αφορούν το Δημόσιο, η μεσολάβηση Γεωργιάδη, μεταξύ άλλων, εξασφάλισε και την εξόφληση πολύμηνων οφειλών σε εκατοντάδες εργαζομένους! Και αφού δεν μπόρεσαν να μπλέξουν -αμέτι μωχαμέτη- τον επικίνδυνο και άσπονδο εχθρό Άδωνη, η υπόθεση της Novartis τους ήρθε... λουκούμι. Άρα... "Τα ’πιασε κι ο Άδωνης"!


   Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτές οι κίβδηλες συκοφαντίες, οι οποίες αποπροσανατολίζουν τον κοσμάκη από την πουλημένη Μακεδονία και την πείνα του, δεν γίνονται πιστευτές από κανένα. Ακόμη και οι θιασώτες-ένοικοι του στάβλου Γηρυόνη-Πολάκη, στο βάθος τους, δεν πιστεύουν λέξη. Απλά τους εξυπηρετεί κομματικά και τις υιοθετούν ευχαρίστως και αμάσητα.
   Το μόνο μείον του Γεωργιάδη, και προς γνώση και συμμόρφωση, η παρορμητικότητα και υπερβολική ρητορική κατά του χώρου από τον οποίο ξεκίνησε -και στο τέλος κατέληξε- κατά τον χρόνο των... περιπλανήσεών του. Όταν οι μετακινήσεις σου γίνονται μέσα στον ευρύτερο ιδεολογικό χώρο που ανήκεις -εν προκειμένω η κεντροδεξιά- δεν πρέπει με τη στάση σου να κλείνεις ερμητικά πόρτες πίσω σου και οφείλεις να είσαι μετρημένος στα λόγια και την κριτική σου. Γιατί λόγια που ψεύγουν από το στόμα δεν ξαναγυρίζουν και... ποτέ δεν ξέρεις "τί τέξεται η επομένη". Όπως καλή ώρα...

   Πάντως, όσο υπάρχουν δυνατές φωνές σαν του Γεωργιάδη, του Πορτοσάλτε και του Γιάννη Λοβέρδου, το φως της ελπίδας -της πραγματικής, όχι της μουσαντένιας- μπορεί να τρεμοπαίζει, αλλά δεν σβήνει. Αν, μάλιστα, υπάρξουν καμμιά δεκαριά ακόμη λεβέντες με την παρρησία των προαναφερθέντων, το άθλιο οικοδόμημα που κατασκευάζουν συνωμοτώντας τα αριστερά καρανίκια σκουλήκια των υπογείων του Μαξίμου, ως εντολοδόχοι φαύλων πατρώνων, θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Και άστε τα βόδια να μασουλάν το σανό τους.


Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Αφηγήματα και σανός.

Κουτοπονηριές και  λασποβολές

Η ελπίδα που όλο έρχεται, αλλά ποτέ δεν φτάνει!
   Κυκλοφορεί στο γυαλί και το διαδίκτυο πως, μετά το τζέρτζελο που δημιουργήθηκε από την διαστρέβλωση του... "μεγαλύτερου σκανδάλου από συστάσεως ελληνικού κράτους", ο Τσίπρας σήμερα στην κεντρική του επιτροπή, θα τα "μαζέψει" και θα αναπαυθεί, σαν Ρωμαίος Αυτοκράτωρ, στις δάφνες της σκευωρίας του, αφήνοντας τη λάσπη να αιωρείται και να μολύνει τους αντιπάλους με την αμφιβολία. Δεδομένης της ευκολοχώνευτης σκανδαλολογίας και της κακής πείρας, ο λαός χάφτει αμέσως κάθε τί που κρύβει μυστήριο, διαφθορά και... μίζα. Ρισκάρω πρόβλεψη. Μέγα λάθος αυτή η εκτίμηση!
   Γνωρίζοντας... "περίκαλα" τις κομμουνιστικές πρακτικές, ραδιουργίες και επιδιώξεις, που φτάνουν μέχρι πλήρους εξόντωσης του αντιπάλου, θεωρώ βέβαιο πως όχι μόνο δεν θα μαζέψει, αλλά θα κλιμακώσει την επίθεση. Θεωρώντας πως η όλη μηχανορραφία τον έφερε σε πλεονεκτική θέση, έναντι των αντιπάλων του, θα το τραβήξει στην άκρα πόλωση μέχρι την... πλήρη συντριβή τους, όπως αυτός πιστεύει. Πιστός στο δόγμα: "Ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν", θα εκμεταλλευτεί το ζήτημα, με τις διαβολικές του μηχανές να δουλεύουν στο φουλ το νέο του... "αφήγημα". Η πείρα λέει πως το αναίσχυντο και αχαλίνωτο κομμουνισταριό, το οποίο πάντα στηριζόταν στη "διάζευξη" και την φαινομενική υπεροχή της αποδεδειγμένα παταγωδώς και παγκοσμίως αποτυχημένης μαρξιστικής ιδεολογίας, το νέο δίλημμα που θα ρίξει στο τραπέζι -στοιχηματίζω- είναι: "Ή αυτοί οι "βρώμικοι", ή εμείς οι... "καθαροί"!
  Μικρό δείγμα του απύθμενου αμοραλισμού των απεχθών νεοκατσαπλιάδων είναι ο θρήνος και κοπετός που συνοδεύει, από το αριστερό καρακατσουλιό, την διαγραφή του πολιτικού γίγαντα... Αντώναρου.
   Στα αφελή και παιδιάστικα καμώματα του κυβερνητικού εσμού, οι νουνεχείς πολίτες καλούνται να αναλογιστούν την αλλοπρόσαλλη κατάσταση που ζει η χώρα τα τρία τελευταία χρόνια, όπου όλοι οι δείκτες της καθημερινότητός μας επιδεινώθησαν δραματικά, και να μην "τσιμπήσουν" στο νέο... "αφήγημα" του λαοπλάνου αρχιψεύταρου Τσίπρα. 

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Η σκευωρία, οι δολοπλόκοι και το ύψος του πήχη.



Περιμένοντας την ελπίδα να μας ξελασπώσει.
Αποτέλεσμα εικόνας για τζανακοπουλος
-Να αυτοί! Οι κακοί Σαμαροβενιζέλοι τα άρπαξαν!
   Μετά τον θόρυβο που ξέσπασε από την τελευταία ελεεινή μπαγαποντιά του ανυπέρβλητης αθλιότητος συριζαρέικου τσίρκου, κάποιοι λένε πως η κυβέρνηση αναδιπλώνεται και... χαμηλώνει τον πήχη. Δυστυχώς, όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο είναι είτε καλόπιστοι αφελείς, ή αγνοούν το μέγεθος της διαβολικότητος των αριστερών νεοκατσαπλιάδων. Αυτοί, όντας -ένεκα ιδεολογίας- ανθρώπινα ρομποτάκια, λειτουργούν κατά το τσιπάκι που τους έχουν φυτέψει στο κεφάλι. Χωρίς πρωτοβουλίες, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς παρεκκλίσεις από το καταστρωμένο σχέδιο. Ο Τζαναμπετόπουλος, και όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη, παπαγαλίζουν επακριβώς ό,τι ακριβώς έχουν αποστηθίσει. Κάτι λαϊκούρια λιμά σαν τον Άβερελ-Πολάκη και κάποια σούργελα, τύπου Αυλωνίτου, μπερδεύονται και παρασύρονται από τη χαρά τους φλυαρώντας, κατά το: «Θέλει η... κυρία να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει».
   Συνεπώς, να ξέρετε «πώς ό,τι, όπως και όποτε λέγεται κάτι», αυτό αποτελεί μέρος του σχεδίου: «Ρίχνουμε ένα φτυάρι λάσπη, δημιουργούμε εντυπώσεις και άσε τους μετά να... τρέχουν και να μην φτάνουν. Εμείς καθόμαστε στον καναπέ, ανοίγουμε το συρτάρι και μαζεύουμε τα κέρδη»! Ο πήχης της μεθόδευσης ήταν πάντα εκεί.
   Το μόνο λάθος στην υπόθεση οφείλεται στη σπουδή, τη βουλιμία, την εμπάθεια, αλλά και την ανικανότητα να... μηχανορραφήσουν πειστικά. Έτσι προσπάθησαν να στριμώξουν -συλλήβδην- όλους τους επικίνδυνους αντιπάλους τους μονομιάς και με τις βαρύτερες δυνατές κατηγορίες. Αυτές που πιάνουν εύκολα στον πεινασμένο λαό και σχετίζονται με το... «λάδωμα». Οπότε με ευκολία, θράσος, χωρίς αποδείξεις και κόντρα στην κοινή  λογική -γιά ηθική σ’ αυτόν τον χώρο ας μην γίνεται λόγος- χόντρυναν πολύ το παιχνίδι, σε βαθμό που θα τους γυρίσει μπούμερανγκ.
   Πρόφαση γιά το στήσιμο της πλεκτάνης μιά πασίγνωστη τακτική ΟΛΩΝ των φαρμακευτικών εταιρειών, εξ ίσου γνωστή και διαδεδομένη όσο και το ιατρικό «φακελάκι». Ο χώρος της Υγείας είναι λεπτός, ευαίσθητος και ευεπίφορος εκμετάλλευσης. Δεν υπάρχει οικογένεια που να μην την υπέστη. Όταν διακυβεύεται η ζωή του δικού σου ανθρώπου κάνεις τα πάντα γιά να τον σώσεις. Σ’ αυτή την ανθρώπινη νομοτελειακή και αδήριτη ανάγκη στήνονται πολλές και ποικίλες «μηχανές» εκβιασμού και άνομου πλουτισμού. Βασικοί παίκτες οι επίορκοι γιατροί και από κοντά -ως κολαούζα- οι φαρμακοποιοί. Οι πρώτοι, εκτός απ’ το «φακελάκι» που παίρνουν από τους ασθενείς γιά να... τους «προσέξουν», τα παίρνουν κι από τις φαρμακοβιομηχανίες ώστε να προτιμούν στις συνταγογραφήσεις τα δικά τους προϊόντα. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και τα ομοειδή φάρμακα πολλά. Και συ, ο ασθενής, θα πάρεις ό,τι ακριβώς σου γράψει ο γιατρός σου. Ο Θεός σου, εν προκειμένω! Συνεπώς, ακολουθώντας σαν λαγωνικά την πορεία του χρήματος και τη σκοπιμότητα παράνομης συναλλαγής, το πολύ-πολύ να φτάσεις σε δημόσιους υπηρεσιακούς παράγοντες του μηχανισμού τιμολόγησης των φαρμάκων. Και μέχρις εκεί. Όλα τα κράτη έχουν θεσπίσει πολυπρόσωπες επιτροπές -για τον φόβο των Ιουδαίων- οι οποίες καθορίζουν τα κόστη του κάθε φαρμάκου. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι, απλά αποδέχονται τις εισηγήσεις αυτών των επιτροπών. Το να υποθέσει ένας άκρως φιλύποπτος ότι «στήνονται» κομπίνες από τόσο πολλά άτομα, με υφυπουργούς, υπουργούς και πρωθυπουργούς στο κόλπο, είναι και απίθανο και ανόητο. Στοιχειώδης αξιοπρέπεια δεν επιτρέπει σε κανέναν πολιτικό υψηλού διαμετρήματος, ακόμη και στον πιό ηλίθιο, ή φιλάργυρο, να διακυβεύσει καριέρα και υστεροφημία γενόμενος... «ρόμπα», με τέτοιες συνθήκες. Μυστικό που ξέρουν πάνω από δύο άτομα, παύει να είναι μυστικό και η αποκάλυψή του θέμα χρόνου. Το να «λαδώσει», τώρα, μιά φαρμακευτική εταιρεία -και μάλιστα με τόνους ευρώ-  ένα μάτσο πολιτικούς, γιά το θεαθήναι και χωρίς κανένα όφελος γι’ αυτήν, μόνο σε ανεγκέφαλους σανοφάγους και εμπαθείς αριστερούς μπορεί να σταθεί αυτή η κατηγορία, ακόμη και ως ενδεχόμενο.
   Όμως και οι πιό φαύλοι από δαύτους καταλαβαίνουν την αλήθεια, αλλά το κομματικό συμφέρον τους επιβάλλει να υιοθετήσουν... άλλα, αντίθετα. Εξ άλλου, πότε η αριστερά συμβάδισε με την ηθική, τη λογική και τη νομιμότητα; Μόνο που τώρα το παράκανε σε μπαγαποντιά, διαβολή και ανηθικότητα.

  -«Να κερδάμε, σύντροφοι, να κερδάμε κι όπως λάχει! Με το διαιτητή δικό μας και με ψεύτικο... «μπενάλτι» στο 90΄»!  

   Και σαν επιμύθιο: Και σεις κορόιδα αριστεροί που στενάζετε στις Εφορίες, γιά ρίξτε μιά ματιά στο "πόθεν έσχες" όλων αυτών των μεγαλοαριστερών κοπριταρέων -μέχρι κι ο μπούφος Μάδραξ είναι ζάπλουτος- και αναρωτηθείτε πως πλούτισαν, όντες πολέμιοι του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης "ανθρώπου από άνθρωπο"!